Roy Lichtenstein is een van de vele pop-art artiesten van de 20ste eeuw. Hij schilderde voornamelijk dingen uit de consumptiemaatschappij zoals ze waren. Naast afbeeldingen uit de consumptiemaatschappij haalde hij ook inspiratie uit kranten, tijdschriften of stripverhalen.

De kunstenaar is geboren op 27 oktober 1923 in New York. Hij had ouders van middenklasse en hij beschreef zijn eigen jeugd als zijnde: saai en rustig. Doordat in het middelbaar onderwijs, de richting kunst niet in zijn lessenrooster was verweven, schilderde hij als hobby. Hij baseerde zich vooral op herwerkte versies van de blauwe en roze periode van Picasso. Hij kreeg belangstelling in jazz en gebruikte in het begin dan ook erg vaak jazz-muzikanten als onderwerp voor zijn kunstwerken (hij vond dat ze enthousiasme uitstraalden en wou graag de affectie met hun instrument afbeelden).

In 1939 ging hij voor een zomercurus naar de Arts Students League, een befaamde kunstschool in New York. Hij tekende modellen en typische straatbeelden. Toen besloot Roy New York achter zich te laten en in het najaar van 1940 ging hij naar de Ohio State University in Columbus. Daar werd hij sterk vooruitgeholpen door één van zijn profs: "Kunst is een goed geordende waarneming, hij leerde me om de juiste weg te kiezen en te kijken." (*) Hij werkte aan model en stillevens in expressionistische trant.

Maar in het jaar 1943 moest hij omwille van de oorlog drie jaar in het leger en moest hij met zijn eenheid zelfs naar Europa. Daar had hij wel nog de gelegenheid wat met kunst bezig te zijn en schilderde hij vooral natuurwerken met inkt, potlood en krijt. Na de oorlog verhuisde hij naar Parijs.

In 1950 keert hij terug naar zijn oude school (de Ohio State University) en haalde er zijn master's diploma zodat hij er les kon geven. In datzelfde jaar had hij ook zijn eerste tentoonstelling met enkel schilderijen van hemzelf en daarnaast werkte hij ook nog als ontwerper. Zijn werk slingerde tussen kubisme en expressionisme en hij gebruikte nog meer zijn vrijheid. Enkele jaren later gaat hij zich extra verdiepen in typische Amerikaanse onderwerpen. Het expressionisme, abstractie en het non-figuratieve kenden dan zijn voorkeur.

In 1960 leerde hij een groep kunstenaars kennen die hem in contact brachten met de Pop imaginery en daar was Roy meteen gek van. Wanneer iemand dan op de koop toe zei dat hij waarschijnlijk veel beter kon tekenen dan de toenmalige Mickey Mouse-strips had Lichtenstein zijn nieuwe passie gevonden: het herwerken van strips op een comische manier. Hij herwerkte zowel Disney-strips als popeye en superman. Met reclameplaatjes beelde hij consumptie-artikelen en dingen uit het huishouden uit.

Roy Lichtenstein is ook bekend door zijn speciaal soort stip, Benday Dots genoemd ( te herkennen als raster-dots die je in krantenfoto’s kan zien). Of door zijn Brushstrokes, zijn wilde kwaststrepen.

Later in de jaren 60 ging hij naast werken van andere grote abstracte kunstenaars, ook zonsondergangen en andere landschappen bekijken om inspiratie op te doen. Hij ontdekte ook de werken van zijn collega in popart, Andy Warhol.

Hij maakte doorheen zijn leven een enorme evolutie mee op basis van zijn eigen kunnen, maar hij behield altijd dat ironische tintje in zijn werken. Hij werkte ook erg veel in thema's en groepen.

De tijd tussen de jaren 70 en 90 besteedde hij vooral aan het maken van nieuwe werken en het uitproberen van nieuwe kunststromingen. Er werden veel tentoonstellingen van zijn werk georganiseerd en zo had hij een bloeiende carrière. Hij spoorde vele andere kunstenaar aan, nieuwe kunsttromingen te ontdekken en/of de popart verder uit te werken en alsmaar te moderniseren.

Hij overleed op 29 september 1997 in New York aan een longontsteking.

Een groot aantal werken van Roy Lichtenstein zijn o.a. te bewonderen in 'Museum of Contemporary Art' in Los Angeles, 'Museum of Modern Art' in New York, 'National Gallery of Art' in Washington D.C., 'Solomon R. Guggenheim Museum' in New York, 'Museum Ludwig' in Duitsland,...

(*) citaat uit boekje 'Lichtenstein'

1. I'm interested in what would normally be considered the worst aspects of commercial art. I think it's the tension between what seems to be so rigid and cliched and the fact that art really can't be this way.

vertaling: Ik ben geinteresseerd in datgene dat men de ergste aspecten van commerciële kunst noemt. Ik denk dat het het verband is tussen de stijfheid en het cliché en het feit dat kunst helemaal niet op deze manier kan zijn.

2. In America the biggest is the best.

vertaling: In Amerika is de grootste de beste

3. I'm not really sure what social message my art carries, if any. And I don't really want it to carry one. I'm not interested in the subject matter to try to teach society anything, or to try to better our world in any way.

vertaling: Ik ben niet zeker welke sociale boodschap er in mijn kunst zit, als er al één is. En ik wil ook niet dat het één draagt. Ik ben niet geïnteresseerd om de samenleving iets bij te leren of om de wereld beter te maken op één of andere manier.

4. Personally, I feel that in my own work I wanted to look programmed or impersonal but I don't really believe I am being impersonal when I do it. And I don't think you could do this.

vertaling: Persoonlijk, voel ik dat ik in mijn werk geprogrammeerd en onpersoonlijk wil overkomen maar ik geloof niet dat ik onpersoonlijk ben wanneer ik het maak. En ik denk niet dat jij dit zou kunnen.