I am very lucky to be able to make my living by doing what I love. It has taken a lot of years to get here, but really, I have (almost) always loved what I was doing, and could always see how I could love it more. It has to do with being playful, and making sure that I had fun doing my own self-generated work, even if I had to stay up late to do it. It’s super-important to always look at things from more than one point of view. Try to have fun, and make life fun for others around you.

Zijn leven

Volgens John Langdon is zijn interesse in kunst en meerbepaald in symmetrie gegroeid uit de combinatie van zijn omgeving en zijn de genetische invloeden van zijn grootouders. Zijn grootmoeder schilderde en zijn grootvader was dichter en taalkundige.

Zijn eerste kennismakingen met ambiguïteit (Wikipedia: een ambiguïteit is een dubbelzinnige taalconstructie):

• Ergens laat in de jaren vijftig nam zijn vader hem mee naar een voetbalwedstrijd (American football). Op het programmaboekje stond een cartoon van twee spelers die naar de bal springen, zodat je de nummers op hun shirts ondersteboven kunt lezen. De linkse draagt nummer 34 en de rechtse 77. Onderstenboven kon je op deze tekening HELL lezen.
• In het jaar 1961 was het algemeen geweten dat dit cijfer ondersteboven ook kan gelezen worden. Langdon bleek meer interesse te hebben in dit fenomeen dan andere mensen.

In die tijd werd hij meer en meer afgeleid van zijn schoolwerk doordat hij in woorden en afbeeldingen op zoek ging naar dubbelzinnigheden. Op school kwam hij ook voor het eerst in aanraking met de werken van Dali, waaruit hij later veel inspiratie zou putten. Daar ontdekte hij ook het kubisme, Escher, yin/yang, ... Toch bleek dat een kunstrichting te veeleisend was, hij studeerde dan maar Engels. Hij behaalde een universitaire graad maar had geen idee van wat hij met zijn leven wou doen.

Ondertussen raakte hij meer vertrouwd met het werk van Robert Indiana en andere kunstenaars. Hij maakte zelf ook tekeningen rond yin/yang en het woord “love”, maar het bleef bij schetsen, de één al leesbaarder dan de andere.

Aangezien hij er geen idee van had hoe hij een professionele kunstenaar kon worden, ging hij op zoek naar werk. Hij ging aan de slag bij een grafisch bedrijf in Philadelphia. In die tijd begon hij ook logo’s te ontwerpen voor vrienden en medewerkers en volgde hij avondschool in tekenen, schilderen en advertenties maken. Minstens een keer per week ging hij alleen of met vrienden aan de slag om tekeningen te maken van woorden zoals de dagen van de week, de namen van de maanden, ... Naar eigen zeggen was zijn enthousiasme toen veel groter dan zijn ervaring en vaardigheden.

Omdat zoveel woorden weigerden om een ambigram te worden dacht hij dat zijn werk nooit een commerciële toepassing kon krijgen, dat hij er nooit in zou slagen om ambigrammen op bestelling te maken. Hij maakte echter een grote doorbraak toen hij stopte met elke letter apart te beschouwen, en sommige letters begon te verbinden. Hij was ook goede vrienden geworden met Bob Petrick. Toen Petrick een logo ontwierp voor de rockgroep “Angel” begon Langdon ook groepen aan te spreken om uiteindelijk een logo te ontwerpen voor “Starship”. Dit was het eerste ambigram waarvoor hij betaald werd en is gebruikt op de hoes van hun “Spitfire” album.

Toen Langdon in november 1979 een exemplaar van Omni magazine kocht, was hij stomverbaasd. Een zekere Scott Kim had een artikel geschreven over wat hij “inversions” noemde. (in die tijd noemden Langdon en Petrick hun ambigrammen nog “upside-down-words”) Kort daarna organiseerde Omni magazine een wedstrijd en stuurden Langdon, Kim, Petrick en enkele anderen opdrachten in voor ambigrammen. In 1981 bracht Scott Kim een boek uit. In dat boek stonden veel mooie ambigrammen, maar vaak ook ambigrammen die niet voldeden aan de eisen voor creativiteit en leesbaarheid die Langdon zichzelf had opgelegd. (zie scottkim.com)

Toen in 1992 de eerste editie van Langdons boek “Wordplay” uitkwam droomde hij er van om van het maken van ambigrammen zijn leven te kunnen maken. Het aantal opdrachten dat hij kreeg na de publicatie van Wordplay was echter laag. Tot op een dag Dick Brown contact met hem opnam en hem (enkele jaren later) in contact bracht met zijn zoon, Dan Brown. Toen enkele ambigrammen in het boek “Angels & Demons” van Brown verschenen, kwamen er plots meer opdrachten binnen. Maar het was pas toen “The Da Vinci Code” zo’n groot succes werd en miljoenen mensen het boek lazen en een groot deel van hen ook “Angels & Demons” lazen dat John Langdon echt bekend raakte. Toen in 1994 de uitgever had besloten om na twee jaar te stoppen met het drukken van Wordplay, kocht Langdon op eigen kosten duizend exemplaren. Langdon verkocht deze boeken verder via zijn website tot in 2004 zijn voorraad plots opraakte. In 2005 kwam de 2de editie van Wordplay uit.