Inhoudstafel
Biografie
Kindertijd
George Grard is geboren te Doornik op 26 november in 1901. Grard was de zoon van een metselaar. Zo maakte Grard al kennis met ambachten en groeide hij op met het idee later in de zelfde stijl te werken als zijn vader. Op zijn twaalfde volgde hij een opleiding tekenen, beeldhouwen en decoratieve schilderkunst aan de "Academie des Beaux-Arts" in Doornik. Op zijn veertiende bezocht hij een tentoonstelling van kunstwerken op de Academie van Doornik en besloot dat hij beeldhouwer wou worden. Op zijn vijftiende overleed zijn vader tijdens een deportatie naar het Franse Anglefontaine.
Hoe werd Grard Bekend?
Op zijn achtiende in 1919 volgde hij cursussen tekenen, decoratieve schilderkunsten en beeldhouwen. In 1920 behaalde Grard zijn eerste prijs voor het modelleren aan de "Academie des Beaux-Arts" . Amédée Huglo was op dat moment zijn leraar. Op 11 september 1922 huwde Grard met de drie jaar jongere hoedenmaakster Emilienne Desfrennes.
1923 was een druk jaar voor Grard hij behaalde de Amédée Soil Prijs voor beeldhouwen aan zijn school voor Schone Kunsten, kreeg de Zilveren Medaille van de Koning en zijn zoon George-Marcel werd geboren. Vanaf dat jaar werkte Grard onder leiding van beeldhouwer Maurice Dekorte.
In 1925 Behaalde hij voor de tweede keer die prijzen als blijk van waardering van de academie en van de Koning voor zijn beeldhouwkunsten. Voor ‘Edition Nerva’ te Brussel maakte hij ontwerpen die in beperkt oplage werden uitgevoerd in het keramiekatelier van ‘la Céramique montoise’. Vanaf toen begon Grard zelfstandig te werken in de ateliers van het huis van de familie Caille. In die tijd maakte Grard zijn eerste beelden. Grard gebruikte vaak de klanten van zijn café 'Le Pingouin' als modellen.
In 1930 krijgt hij een beurs van de stad Doornik en behaalt hij de Rubensprijs van het Paleis voor Schone Kunsten te Brussel. In die tijd verbleef Grard ook vaak in Parijs daar verbleef hij bij Despiau en leerde daar heel wat bij.
Na zijn scheiding veranderde Grard's leven :
Zijn huweljk liep stuk in 1931. Na deze zware klap vertrekt Grard naar Sint-Idesbald en daar woonde hij in een vissershuisje. In een van de schuren van die huisjes maakte Grard een atelier. Daar werd dan de zogenaamde School van St. Idesbald geboren, die gebaseerd is op een gemeenschappelijke manier van denken, leven en van visie op kunst. De school werd de ontmoetingsplaats van kunstenaars als Caille, Creuz, Dasnoy, Delvaux, Leplae, de Saedeleer, Tijtgat en modellen van Grard, eveneens kunstenaressen: Dufour en Gabriëls.
Grard behaalde in 1935 in het kader van de wereldtentoonstelling ( prix de la Roseraie) een prijs dankzij een gipsen beeld "figure Debout" Zijn beeld werd wereldwijd getoond en bewonderd.
Grard begon carrière te maken en de opdrachten vlogen binnen. In die tijden maakte hij de 'Poriginelles', een bronzen medaillon voor doktor Mombel. Zijn werken waren in verschillende grote tentoonstellingen te zien.
Verloop van Grard's leven
Grard exposeerde in 1937 samen met zijn jeugdvriend Caille in het Paleis voor Schone Kunsten te Brussel.
In 1944 kreeg Grard de Prijs van de stad Henegouwen.Grard behaalde in 1948 de __ Prix Picard van de 'Libre Académie de Belgique'. __voor zijn tentoonstelling te Luik.
Na de tweede wereldoorlog trok Grard om verschillende gezondheidsreden naar warmere streken zoals Zuid-Frankrijk,Spanje, Griekenland en Italië. Daarna werd hij lid van verschillende bekende kunstgroepen. Hij kreeg steeds meer inspiratie en de beelden die hij maakte waren steeds topniveau. Hij maakte beelden in samenwerking met Brussel om in het Jubileumpark sculpturen van de 4 seizoenen te zetten.
In 1950 maakte hij La Naïade op de Pont-à-pont brug te Doornik, rond dat beeld was heel wat commosie in die tijd, men kleedde het beeld aan en verplaatste en verstopte het.
Ook voor de stad Antwerpen en Oostende maakte hijverschillende beelden in die tijd:De stad Antwerpen kocht lente (Niobé) aan. Te Brussel werd de Zittende Vrouw geplaatst en Oostende krijgt De Zee bij het Casino.
In 1945 ontmoet hij Francine Van Mieghem, zijn toen toekomstige echtgenote. Samen kregen ze enkele jaren daarna een dochter Chantal die geboren en gedoopt werd in de Sint-Brixiuskerk te Doornik.
Welke invloed had Kongo op Grard's leven?
In 1957 werkte hij een maand in Stanleyville, toenmalig _Belgisch-Kongo en maakte daar naar een levend model de Anasthasie Kosoango. De Afrikaanse werd tentoongesteld op de wereldexpo van 1958 te Burssel. Dit beeld was een keerpunt en betekende de overstap naar een nieuw schoonheidsideaal namelijk van een volrond figuur naar een slanke figuur. George Grard de Afrikaanse
Vanaf toen vond je in al zijn beelden kenmerken terug die verwijzen naar Afrika, het slanker maken van beelden.
Verdere verloop van zijn leven :
In 1962 vond zijn individuele tentoonstelling in het Paleis voor Schone Kunsten te Brussel plaats.
Grard was ook bij de inhuldiging in 1964 van de Pont Albert I te Luik waar hij ook twee beelden voor maakte.
George Grard Het water en de aarde
Grard werd in 1967 verkozen tot lid van de Koninklijke Academie voor Wetenschappen, Letteren en Schone Kunsten van België, Klasse der Schone Kunsten, afdeling beeldhouwkunst. In 1969 werd hij dan ook nog eens benoemd tot Grootofficier in de Leopoldsorde.
Grard had heel veel respect voor andere kunstenaars en verzorgde dan ook de inleiding bij de tentoonstelling van Paul Delvaux in Kortrijk.
In 1967 behaalde Grard de vijfjaarlijkse Prijs ter bekroning van een kunstenaarsloopbaan.
Vanaf 1975 stopte Grard met beeldhouwen door gezondheidsproblemen maar hij bleef niet bij de pakken zitten en spitste zich toe op tekenen.
Daarna verkocht hij tussen 1967 en 1983 nog enkele beelden aan Koksijde, Doornik, Veurne,Hasselt,.. Uiteindelijk plaatste men een van Grards eerste werken de Naïade terug op haar oorspronkelijke plaats.
In 1981 ter gelegenheid van zijn 80ste verjaardag organiseren de steden Hasselt en Doornik retrospectieve Huldententoonstellingen.
Sterfdatum en nagedachtenis George Grard.
26 september 1984 overleed George Grard en hij werd begraven in Koksijde waar hij op zijn 80ste tot ereburger werd benoemd.
Na zijn dood realiseerdde men zich nog meer de waarde van zijn kunstwerken.
Vele van zijn beelden werden op belangrijke plaatsen gezet en in 1994 richtte men zelfs een organisatie op 'Stichting George Grard' . De stichting wil zijn werk bewaren, bestuderen en exposeren. Ze beschikken over een eigen bronsgieterij en groeidde uit tot een educatief centrum voor beeldhouwkunst.
Nu nog altijd is er een plein in Sint-Idesbald genoemd naar hem. Zijn tweede vrouw Francine Van Mieghem (ook een kunstenares) maakte speciaal voor die plaats een buste.
Voornaamste werken
Bibliografie
www.kunstbus.nl
http://www.kunstbus.nl/verklaringen/georges+grard.html
www.wikipedia.org
http://www.george-grard.com/
http://www.koksijde.be/nl/cultuur/beelden_op_openbaar_domein/hulde_aan_george_grard/
boek George Grard door stichting kunstboek met medewerking van Marie-Rose Bentein , Eugénie De Keyser , Jacky Legge , Marc Secret.
Startpagina Overzicht van de kunstenaars Overzicht van de kunststromingen Expressionisme
Comments (0)
You don't have permission to comment on this page.