Art-O-Pedia 20e eeuw

Fauvisme

Page history last edited by gctje 2 yrs ago

Inhoudstafel

Inhoudstafel
Het Fauvisme in de schilderkunst

Het Fauvisme in de schilderkunst

Algemeen

Het Fauvisme is een schilderstijl die gebruikt wordt in de Moderne kunst van de 20 ste eeuw, vooral van 1898 tot 1908. Het Fauvisme is een opvolger van het impressionisme.

De term Fauvisme wordt vooral in het jaar 1905 gebruikt voor een groep kunstenaars in Frankrijk.

De naam is heel toevallig gekozen. Fauve betekent in het frans wilde dieren. Aanvankelijk vonden Fauvisten de naam een beetje een scheldwoord maar daarna werd het gebruikt voor een stijlaanduiding in de geschiedenis van de kunst. Bij deze eerste groep zijn o.a. Henri Matisse, Andre Derain, Albert Marquet, Georges Rouault, Maurice de Vlaminck en Kees van Dongen, die op dat moment zijn studio in de Bateau-Lavoir heeft en Pablo Picasso's buur is. Pas een jaar later sluit ook Raoul Dufy zich aan bij deze Fauvisten.

Deze groep had in een tentoonstelling gemmakt in 1905 genaamd Salon d'Automn en wonnen veel aan populariteit.

Deze schilders gebruiken felle, contrasterende en ongemengde kleuren. De kleuren rood, geel en oranje treden vaak op voorgrond terwijl kleuren zoals blauw en groen op achtergrond staan. Figuren en vormen worden vereenvoudigd en vaak door zwarte lijnen omrand. In Fauvistische schilderijen worden toonovergangen vermeden. Ze zijn de voorlopers van het expressionisme.

De emoties van de schilder komen aan bod in de compositie van de figuur.

Het fauvisme heeft als doel de zichtbare werkelijkheid te vereenvoudigen. Het uitdrukken van de gevoelens komen aan bod door het kleurgebruik, de vorm en de plaats van figuren.

Fauvisten schilderen vooral landschappen, zee-en stadsgezichten en mensen die in een stad of in de natuur staan. Zo creeëren ze een eigen, herkenbare manier van schilderen. De bedoeling van een Fauvist is dus niet om alleen de zin van het leven weer te geven maar ook om het landschap op een mooie manier te schetsen.

De meest extreme eend in de fauvistische bijt is Maurice de Vlaminck. In 1901 leert hij het werk van Vincent Van Gogh kennen en dit beinvloedt hem grondig, wat kleur en schilderstijl betreft. Hij gebruikt een zeer grove verftoets enis de meest "fauvistische" van alle "fauves". Van hem is de uitspraak "Met mijn kobalten en vermiljoenen wil ik de Ecole des Beaux Arts uitbranden."

Hoofdkenmerken fauvisme: Vormvereenvoudiging, grote kleurvlakken, felle kleurconstrasten, zwarte contourlijnen, niet natuurgetrouw

Fauvisme bij Matisse

Matisse was in feite de hoofdfiguur van het fauvisme, hij haalde inspiratie bij de postimpressionistische kunstenaars: Paul Gogin, Vincent van Gogh en Georges Seurat.

Matisse weigerde om op de traditionele manier te schilderen, waarbij de kunstwerken drie-diemensioneel moesten zijn.

Hij koos dan voor een nieuwe manier waarbij de ruimte wordt gedefinieerd door beweging van kleuren.

Het Fauvisme bestond niet lang maar toch bleef Matisse altijd trouw aan deze schilderstijl.

Een museum bekend om zijn Fauvistische werken is het Museum of Modern Art in New York City.

Fauvisme bij Marquet

Albert Marquet was medeoprichter en belangrijk vertegenwoordiger van het fauvisme.

Op een gezamenlijke tentoonstelling van de fauvisten in 1905 baarde zijn werk Nu, dit fauve uit 1898 groot opzien. Zoals in de werken van de andere Fauves, domineert hierin de toepassing van de pure, niet meer illusionistisch werkende kleur.

Later wendde Marquet zich evenwel af van de felle kleuren van de fauvisten. Vanaf 1906 worden zijn kleuren steeds genuanceerder. Zijn meest geliefde onderwerpen zijn landschappen en stadsgezichten, vooral van havensteden. Kenmerkend voor zijn schilderijen zijn de sterk verschuivend werkende compositie die is opgebouwd uit heldere kleurvlakken. Niettemin verstond de schilder de kunst zijn landschappen in een stemmige sfeer te hullen. De mooiste voorbeelden hiervan zijn de Parijse winterzichten.

Verder leverde hij ook voortreffelijk werk af als aquarellist.

Fauvisme bij Van Dongen

Kees Van Dongen is een van de representatiefste artiesten van het fauvisme. De felle kleuren waarmee Van Dongen werkte, wekt afschuw op bij het publiek waardoor Van Dongen een Fauvist mag genoemt worden. Hij accepteerde deze titel als een geuzennaam.

Van Dongen is ook en bijzondere fauvist omdat hij vooral geboeit is door het vrouwelijk schoon waar hij ook talrijke werken over gemaakt heeft.

Hij schilderde amper landschappen.Hij schilderd de vrouw zo schoon mogelijk met veel wardering. Van Dongen is van alle schilders de langste fauvist gebleven, en wel tot 1920.

Zijn belanrijkste kenmerken zijn de Vrouwenportretten: in felle, onvermengde kleuren, met grote zwart-gerande ogen en helle rode mond, groene shaduw, niet meer natuurgetrouw en zonder perspectief weergegeven.