Art-O-Pedia 20e eeuw

Corbijn, Anton

Page history last edited by Paulien Eerebout 3 yrs ago

Inhoudstafel

Inhoudstafel
Biografie
Voornaamste werken
Gebruikte bronnen

Biografie

Anton Corbijn werd op 25 mei 1955 geboren te Strijen als zoon van een dominee. Hij woonde tot zijn elfde in het dorp in de Hoekse Waard, een eiland nabij Rotterdam. Daar maakte hij zijn eerste foto’s met behulp van de camera van zijn vader. De eerste foto’s zagen er maar magertjes uit, maar waren toch de aanzet van zijn fotografische carrière. Wat voor Corbijn eigenlijk een tweede keuze was, want gefascineerd door Nederlandse rocksterren wou hij eigenlijk muzikant worden.

DE BEGINPERIODE (1970-1980)

Deze periode noemt men de zwart-wit periode gekenmerkt door een documentaire inslag. Deze periode kan ook gekenmerkt worden als het tijdperk van een persoonlijke ontwikkeling. De atmosferische en vaak melancholische zwart-wit foto’s van zijn beginperiode hebben een immense invloed gehad op de portretfotografie in de internationale media.

Anton Corbijn begon zijn loopbaan in Groningen waar hij in 1972 op de Grote Markt foto’s nam van de popgroep Solution en waar hij in de Oosterpoort diverse concerten regisseerde. Deze foto’s waren dan ook de eerste opnamen die door een muziekblad, namelijk de Muziek Parade, geplaatst werden.

Naast het fotograferen, werkte Corbijn als inpakker bij Friesche Vlag om in zijn eerste levensbehoefte te voorzien. Tijdens de avond was hij dan weer in de muziekwereld te vinden. Alle muzikale activiteiten die in het clubscircuit plaatsvonden werden door Corbijn gefotografeerd en veel van dit werk werd dan door het muziekblad Oor afgedrukt.

In 1974 ontmoette Anton Corbijn Herman Brood en werd Herman’s hoffotograaf voor de jaren daarna. De twee hadden een hechte band die ook na Anton’s verhuis naar Londen in 1979 bleef bestaan

Anton doorliep zijn opleiding voor fotografie vanaf 1974 op de MTS in Den Haag. In die tijd bestond de opleiding uit één dag fotografie in de week. Deze opleiding volgde hij anderhalf jaar lang. Daarna was hij acht maanden assistent van Gijsbert Hanekroot in Amsterdam, wat hem niet echt beviel.

Anton fotografeerde vooral mannen, wat het voor hem moeilijker maakte om de eerste stap te zetten tot het fotograferen van vrouwen.

In 1976 begon Corbijn zelfstandig te fotograferen. Daarvoor was hij wekelijks in de Toppop studio terug te vinden. Ook was hij lange tijd hoofdfotograaf van de Nederlandse muziekkrant Oor geweest.

In 1977 en 1978 verbleef Anton Corbijn veel in Londen waar de popmuziek onstond evoluerend vanuit een soort overlevingsdrang. Het was toen dat Corbijn de mogelijkheid kreeg om bekende individuen te fotograferen. Hij kreeg al snel de opdracht om Bill Haley, de vader van de rock and roll, te fotograferen. Daarna mocht hij een portret maken van Joe Jackson. Kortom de opdrachten begonnen gewoonweg binnen te stromen. Later dat jaar bezocht Corbijn, samen met een hardrock journalist, voor de eerste keer Amerika.

DE TWEEDE PERIODE (1980-1996)

Eind 1979 verhuisde Anton Corbijn naar Londen, waar hij vijf jaar lang fotograaf was voor het Engelse muziekweekblad New Musical Express. Later volgden ook tijdschriften zoals Rolling Stone, Harpers Bazaar, Elle en W.

Binnen deze periode maakte Corbijn ook veel kleurenopnamen waarvan de eerste resultaten in de boeken Famouz (1989) en Star Trak(1996) terug te vinden zijn.

Beide boeken hebben als onderwerp beroemdheden, maar Famouz is meer documentair en bevat zwart-wit foto’s van musici.

Als hij naar Los Angeles gaat start Corbijn met de Star Trak serie waarin hij allerlei beroemdheden zoals Clint Eastwood, Steven Spielberg en Naomi Campbell fotografeert. De foto’s uit zijn boek zijn minder documentair dan zijn vroegere en er zijn vele portretten in kleur en zwart-wit te zien van schrijvers, acteurs, regisseurs, musici en modellen.

Sinds 1983 houdt Corbijn zich ook bezig met het regisseren van videoclips van o.a. Metallica, U2, Joni Mitchell, Johnny Cash en de Red Hot Chilli Peppers. In 1994 ontving hij een MTV– Award voor het regisseren van de videoclip Heart Shaped Box van Nirvana.

Anton Corbijn regisseerde in zijn leven meer dan 75 video’s en 1 kortfilm, Some Yo Yo Stuff genaamd met Don van Vliet alias Captain Beefheart.

Corbijn speelde ook een belangrijke rol als beeldmaker in de herverkiezings campagne van minister-president Wim Kok in 1998 en heeft sinds 1989 14 boeken gemaakt.

DE DERDE PERIODE(1997-2006)

Dit is de periode waarin Anton Corbijn zich nu bevindt. In 1999 werd zijn boek 33-still-Lives gepubliceerd. Dit boek bestaat uit foto’s van de paparazziwereld met vooral filmsterren. De foto’s zijn afgebeeld in monochromatisch blauw met wat rood als kleur erin verwerkt. Anders dan zijn voorgaande boeken is het boek 25 jaar Werk dat duidelijk toont dat Corbijn een nieuwe weg is ingeslagen.

In tegenstelling tot de geposeerde portretten worden hier foto’s afgebeeld waarbij het er bijna op lijkt dat de fotograaf als maker van deze beelden niet op de set aanwezig was. Wat resulteert in een serie foto’s met een melancholische inslag, balancerend tussen portret en documentaire opnamen.

In 2003 keerde Corbijn regelmatig terug naar zijn geboortedorp en maakte er 21 zelfportretten. Onherkenbaar weliswaar, want Corbijn had zich door zijn zus laten transformeren in steeds weer een andere, overleden, popster. Zo kon het dus dat inwoners van Strijen Janis Joplin tegen het lijf liepen; of Elvis of Kurt Cobain.

CORBIJNS INSPIRATIE

Wat Corbijn vooral inspireert is het Nederlandse licht en de ruimte. Hij werkt graag met grote ruimtes omdat het niet meteen vertelt waar je bent, het laat meer open. Zijn houding veranderde echter met de opkomst van de punkbeweging wat stond voor doen wat je wil, of je het echt kon deed er minder toe.

Corbijn werkt graag met trage sluitertijden waardoor de suggestie van beweging ontstaat. In tegenstelling tot de modefotografie werkt hij alleen, soms met een assistent. De fotograaf wordt immers omgeven door een hele club setmedewerkers. Door het gebruik van rode en blauwe kleurenfilters voor het handlicht werd er variatie aangebracht. Het liefst worden individuen gefotografeerd. Twee a drie personen, vier wordt al moeilijker.

Zijn grote voorbeelden komen uit de jaren 60, begin jaren 70: Daniel Cramer, Jim Marshall, Elliott Landy uit de VS, Michael Cooper uit Engeland.