Robert Capa werd op 12 oktober 1913 in Boedapest geboren als Andrei Friedmann. Tijdens zijn jeugd stond Hongarije onder het bewind van de antisemitische dictator Horthy. Andrei was tijdens zijn jeugd in contact gekomen met een lid van de communistische partij en hoewel de twee geen interesse toonden voor elkaar werd hij toch door de geheime dienst gearresteerd. Ze lieten hem vrij op voorwaarde dat hij Hongarije zou verlaten.

Na zijn verbanning vertrok hij naar het toen nog gastvrije Berlijn om er politicologie te studeren. In 1931 werden ook in Berlijn zijn eerste foto's gepubliceerd in de Berliner Illustrierte Zeitung en dankzij zijn talent voor fotografie mocht hij in Kopenhagen de banneling Trotski fotograferen. Toen Hitler in 1933 in Duitsland aan de macht kwam begreep Andrei al snel wat er, als jood, met hem zou gebeuren en hij vluchtte via Wenen en Boedapest naar Parijs.

Als import-Parijzenaar ontmoet hij er 3 personen die zijn leven zouden veranderen: Henri Cartier Bresson, David Szymin en Gerda Taro. Henri Cartier Bresson was een intellectueel en fotograaf, David Szymin was een Pool en Gerda Taro was net als hij fotografe en een Duits vluchtelinge. De drie werkten voor het agentschap Allience dat werd opgericht door de (alweer) Duitse vluchtelinge Maria Einsner. Om wat meer te integreren had Andrei zijn naam ondertussen veranderd in André. Gerda Taro, op wie hij intussen al verliefd was geworden, bezorgde hem werk. Het was in die tijd dat de Robert Capa legende werd gecreëerd.

Friedman en Taro hadden een geniale inval gekregen. In plaats van de naam Friedman te gebruiken om onder zijn foto's te zetten bedachten ze de naam Robert Capa. Foto's die werden genomen door een Amerikaan zouden immers beter aanvaard worden door de grote magazines dan foto's van een Hongaars vluchteling. Dit leugentje om eigen bestwil werd ontdekt door Lucien Vogel, de toenmalige redacteur van Vu magazine. Hij had foto's toegestuurd gekregen van Capa terwijl hij Friedmann ze zelf had zien maken... Om uit de miserie te raken veranderde hij gewoon zijn echte naam in Robert Capa.

Nu hij zijn naam veranderd had in Robert Capa was hij de succesvolle Amerikaanse fotograaf uit het idee van Taro. Hij kon foto's maken voor grote magazines zoals Life, Time en Illustrated London News. Hij gebruikte de naam Robert Capa eigenlijk voor het eerst tijdens de Spaanse Burgeroorlog.

In 1936 verwierf hij internationaal naam en faam door zijn foto's uit de Spaanse burgeroorlog waar helaas zijn geliefde, Gerda Taro, werd gedood door een tank van de bevriende republikeinen. In de Spaanse Burgeroorlog nam hij ook zijn meest bekende foto: Soldaat in de strijd gedood.

Eind de jaren '30 fotografeerde hij ondermeer het Chinese verzet tegen Japan in Mansjoerije en de Tour de France van 1939. In 1939 emigreerde hij naar Amerika om in 1940 de presidentsverkiezingen in Mexico te fotograferen. Toen de tweede wereldoorlog uitbrak kon hij waarschijnlijk eens goed in zijn handen wrijven want hij had dan veel werk. In 1941 zat hij in Engeland. Van '43 tot '44 zat hij in: Noord-Afrika, Italië, Normandië op D-Day (zie foto Invasie in Normandië) en in '45 maakte hij de bevrijding van Duitsland door de Amerikanen mee.

In 1947 richt Capa samen met Henri Cartier-Bresson, David Seymour en George Rodger het fotoagentschap Magnum op. Hij was voorzitter van Magnum van 1948 tot 1954. Om toegelaten te worden tot het agentschap stellen de vier strenge eisen. De kandidaat fotograaf moet eerst zijn 'Portfolio' opsturen naar Magnum. Had hij geluk dan mocht hij komen voor een gesprek over de foto's; waarom nam hij die foto, de manier waarop hij ze nam, ... Als zijn foto's goed genoeg zijn wordt hij kandidaat lid. Hij moet een paar jaar als kandidaat aanblijven om te tonen dat zijn foto's van een kwalitatief hoog niveau blijven, vol passie en met een kritische blik. Als alle andere fotografen van Magnum, ongeveer 60 stuks, hem dan nog zien zitten wordt hij pas volwaardig lid.

In 1947 mocht Capa, midden in de Koude Oorlog, een maand lang de Sovjet-Unie, Tsjecho-Slowakije en Hongarije bezoeken en in 1949 geraakte hij ook nog in Hongarije, Polen en Tsjecho-Slowakije samen met de romanschrijver John Steinbeck. In 1948 filmde hij ook de Israëlische onafhankelijkheidsverklaring en de oorlog die daarop volgde en nog steeds bezig is.

Van 1950 tot 1953 genoot hij van het decadente leven in Europa en de oorden die hij bezocht. In 1953 verdacht de Amerikaanse geheime dienst hem ervan een communist te zijn en zijn werd zijn reispas ingetrokken. In 1954 ging hij naar Japan om daaruit verder te reizen naar Vietnam en Laos, om het Indo-Chinees conflict in beeld te brengen. Op 25 mei 1954 liep hij, in het gezelschap van een regiment Fransen, in Thai-Binh op een landmijn en kwam om het leven.

Het fotoagentschap Magnum gaf in zijn eer de Robert Capa Golden Medal Award for Outstanding Photography. Dit maakte van Robert Capa een icoon. De Hongaar is zo bekend dat hij het typische beeld van een oorlogsreporter als stoere liefhebber van het kwaad. Capa's moto was: "Als je foto's niet goed genoeg zijn, zit je er niet dicht genoeg op" geld nog steeds als gouden regel voor de betere fotograafreporter.

Vanaf 23 februari 2007 is er een tentoonstelling van Robert Capa te zien in het Joods Historisch Museum te Amsterdam. Misschien is dit een bezoekje waard als we in Amsterdam zijn?